Komt het door de weinige energie? of hoog sensitiviteit? we lijken te kunnen voelen waar het niet stroomt. Alles kan stromen of niet-stromen. De vergadering, de klas met kinderen, het gesprek of de relatie. Stroom voelt als rust, stabiliteit, flow, ontspanning, gronding. Wanneer het niet-stroomt voelt het als stagnatie in het lichaam, verkramping, een dichte keel, knoop in de maag, of minder ruimte om vrij te ademen. Alsof je al het onuitgesprokene voelt, alles wat niet klopt of onwaar is.

Er zijn heel veel plekken die stromen en heel veel plekken die niet stromen. Dat is normaal, net als dat momenten van stroming en stagnatie zich afwisselen. Maar de stagnatie kan zo onprettig zijn, zo fysiek voelbaar en het zenuwstelsel dusdanig prikkelen dat je jezelf soms een beetje verliest. Zeker mensen met een energieprobleem hebben hier last van; je voelt de spanningen, maar je kan er niet van weg… je kan namelijk niet altijd weglopen, uitwaaien of eruit stappen.

Er is een mate van kracht nodig, om de invloed van buitenaf meer buiten je te houden.  Je kan je mentaal/emotioneel afsluiten door bijvoorbeeld de boel de boel te laten of door de verantwoordelijkheid minder op je te nemen. Maar door de weinige energie is de kracht hiervoor soms niet aanwezig. En dan nog is het de vraag of dat een echte oplossing is. Als het niet stroomt, stroomt het niet en dat blijft voelbaar.

Je kan niet weg van wat je voelt, maar wat als dat ook niet hoeft? Met ons denken zetten we de energie vaak vast, terwijl als we de spanningen de volledige ruimte geven dan komt het los en stagneert het fysiek minder. Je leraar, baas, familielid zal je niet zomaar adviseren om even te mediteren, dus je hebt hier voor jezelf een moment te vinden om bij je gevoel te gaan zitten en alles te voelen en er te laten zijn. Je hoeft niet bang te zijn voor iets dat je voelt. Elk gevoel komt en gaat.

Op Eigen Toeren