Afgelopen zomer volgden we beiden een Vipassana meditatie retraite. Paulien in Italië, Diana in Portugal. Een aantal dagen mediteerden we op een kussen en zeiden helemaal niets.

Het trainen van je concentratie is eigenlijk één van de belangrijkste aspecten van meditatie. Als er iets is waar de vermoeidheid invloed op heeft gehad, dan is het wel ons vermogen om ons een langere tijd ergens op te concentreren. Het vermogen om lang te luisteren, lang te lezen, stap voor stap een instructie te volgen. Maar hier zaten we dan op onze kussentjes onze concentratie-spier te trainen, elke dag werden we een stukje soepeler.

Er waren natuurlijk genoeg momenten dat we onze concentratie verloren. In plaats van op onze ademhaling te letten dwaalden we af naar allerlei gedachten. Vaak waren deze gedachten chaotisch, een tikje zorgelijk, onzeker en kwamen er gevoelens van inadequatie en overweldiging naar voren. Terwijl wanneer de concentratie goed was, er helderheid, zicht, kracht en zekerheid was.

Onze mate van concentratie bleek het verschil te kunnen maken tussen het ervaren van onrust, of juist rustig in onszelf verankerd blijven. Het verliezen van je concentratie zorgt er dus automatisch voor dat je meer tijd in onrust en overweldiging doorbrengt. Je bent dan net een bus zonder chauffeur. Niemand die bepaalt dat je rechtdoor moet rijden, dus ga je alle kanten op slingeren.

Dit is waarom meditatie zo zinvol kan zijn bij vermoeidheid. Langzaam de concentratie-spier trainen en eigenlijk dus jezelf weer achter het stuur van je eigen bus krijgen…

Op Eigen Toeren – december 2017