Periodes dat je je stabiel en instabiel voelt wisselen zich af, niet alleen in jou maar ook in iedereen om jou heen. We hebben elke keer opnieuw te kiezen hoe we elkaar daarin steunen. Als gevoelig persoon is het makkelijk om mee te lijden met het verhaal van de ander. Maar dat is vaak niet wat jij nodig hebt en eigenlijk ook niet wat de andere persoon nodig heeft.

Niet meelijden met de ander kan soms eng zijn omdat je bang bent dat je hard overkomt. Vertrouw je eigen goedheid hierin, je bedoeling is niet om iemand af te stoten, je bedoeling is om een ander z’n lijden niet te voeden waardoor hij of zij er zelf makkelijker uit kan klimmen.

Soms is het niet erg om een gesprek te onderbreken, heel direct te zijn of iets anders te gaan doen, wanneer iemand helemaal vast zit in zijn eigen verhaal. Wanneer je intentie liefdevol is en je hart open blijft naar die ander, is dit misschien het (abrupte) einde die de ander nodig heeft.

Zo doen onze partners en vrienden dat ook naar ons. Zie je wel eens hoe iemand met een scheef gezicht kijkt of het gesprek naar een ander onderwerp leidt als we te lang in ons eigen lijdensverhaal blijven hangen? Bewust en onbewust proberen ze ons daar ook uit te halen, het is het signaal dat we genoeg hebben geleden. En dat is het grootste cadeau wat we elkaar op zo’n moment kunnen geven.

Op Eigen Toeren